Bloedlijn

//Bloedlijn

Bloedlijn

Mijn opa was schoenmaker. In Glanerbrug, een dorp ingeklemd tussen Enschede en het Duitse Gronau. Elke dag was hij om zeven uur ’s ochtends al bezig in de schoenmakerij naast het woonhuis. Tussen de middag at hij warm en als hij na een dag hard werken klaar was, gingen er snel een paar boterhammen naar binnen. Snel inderdaad, want hij moest op tijd in de bibliotheek zijn. Zijn eigen bibliotheek. De enige bibliotheek in die streek aan de Duitse grens.

Vanaf halfzeven tot acht uur ’s avonds kon je in zijn bibliotheek terecht voor boeken over de meest uiteenlopende onderwerpen: filosofie, geografie, romans, klassieke werken van Shakespeare, Voltaire en andere vrijdenkers, maar ook over religie(s), architectuur en politiek. Een breed aanbod, en dat alles in drie grote kamers vol planken die doorbogen onder het gewicht van de duizenden boeken die erop stonden.

In 1940 – het jaar dat de oorlog uitbrak – werd mijn moeder zes jaar. En vaak ging ze in het weekend met haar vader mee om te helpen de bibliotheek schoon te houden, boeken te sorteren (ze kon toen net lezen) en heerlijk weg te dromen over die onvoorstelbaar grote wereld die in al die boeken werd beschreven.

De oorlog was enkele maanden oud toen tijdens een nachtelijk bombardement door de Engelse luchtmacht op het spooremplacement bij Gronau een afzwaaier – een brandbom – door het dak van de bibliotheek kwam en alles verwoestte. De brand liet niets heel van de schat aan kennis, verhalen en informatie waar de honderden abonnees van mijn opa’s bibliotheek van hadden genoten. Alles was zwart geblakerd.

De schoenmakerij werd voortgezet door mijn oom en sloot pas een paar jaar geleden haar deuren. Iets meer dan 85 jaar na het repareren van het eerste paar schoenen. 

Wat dit te maken heeft met een bloedlijn? Ik hoor het je denken. Nou, op mijn achtste jaar werd ik redacteur van de schoolkrant. Elke maand schreef ik een vervolgverhaal over goudschatten in gezonken vrachtschepen, duikers die op jacht waren naar die schat, inktvissen die duikmaskers stuktrokken en telkens met een bloedstollende cliffhanger. Het schrijven had me te pakken.

En nu, negen boeken later (waaronder twee VENUS-boeken onder het pseudoniem Daniël Meyer en titels samen met andere auteurs) ben ik toegetreden tot het bestuur van uitgeverij GVMedia, waar de G staat voor Groei en de V voor Verandering. En toen ik gisteren door het magazijn van de uitgeverij liep, al die mooie titels zag en daarna in de verkoopoverzichten las hoeveel duizenden mensen al kennis hebben gemaakt met onze uitgaven, bedacht ik me dat mijn opa het geweldig zou hebben gevonden om samen met mij door dat magazijn te lopen. Langzaam en gezellig keuvelend over de boeken die daar wachten om te worden gelezen.

Wouter ter Reehorst

Door | 2020-07-28T06:49:05+00:00 juli 28th, 2020|Overpeinzing|Reacties uitgeschakeld voor Bloedlijn